Recensie ‘Bericht vanuit het innerlijk’: the making of

‘Bericht uit het innerlijk’ van Paul Auster viel mij een beetje tegen. Het was een paar jaar geleden dat ik voor het laatst geschreven had voor het Nederlands Dagblad (lees die krant!), en ik had me een meeslepender terugkeer in recensentenland voorgesteld.

De Paul Auster die ik waardeer is de schrijver van ‘The book of illusions’: een briljant boek met een plot en een thema.  Ook Moon palace en Invisible vallen wat mij betreft in deze categorie. The Brooklyn follies is een voorbeeld van een minder sublieme poging, maar altijd nog een prima boek om te lezen.

Niets van dat alles in ‘Bericht uit het innerlijk’. Het boek vertoont weinig samenhang: het bestaat uit notities die schijnbaar willekeurig tussen twee kaften zijn geplempt. Blijkbaar is de bestsellercultuur springlevend: publiceer iets van Paul Auster en het wordt toch wel verkocht.

Ik had natuurlijk kunnen weten dat dit boek me weinig leesplezier zou opleveren. Eerder recenseerde ik al zonder enthousiasme ‘Op reis in het scriptorium’ (2006), een boek waarin de schrijver een personage van zichzelf wordt. De recensie van het eveneens in de tweede persoon enkelvoud geschreven ‘Winterlogboek’ in The Guardian deed me het ergste vermoeden. Diverse Amerikaanse recensenten (Washington Post, New York Times) zijn trouwens positiever.

Waar ik moeite mee had:

  • Paul Auster is nogal open over zijn persoonlijke leven. De sigaartjes die hij rookt (Schimmelpenninck), de wijk waarin hij woont (Park Slope in Brooklyn). Zijn ouder wordende lijf was een thema in ‘Winterlogboek’ en nu publiceert hij dus uit brieven die hij eind jaren zestig aan zijn geliefde schreef. Sommige recensenten zien Paul Auster als schrijver die zichzelf nog bij leven aan het mythologiseren is. Ik vind dat de schrijver zijn openheid onmatig en  onverschillig toepast.
  • In ‘Bericht uit het innerlijk’ doet Paul Auster aan recycling van eerder ongepubliceerd werk. Ook eerder, in ‘Op reis in het scriptorium’, bekende Auster al opzichtig het afstoffen van zijn eigen oude manuscripten. Een schrijver bepaalt zelf wat hij vrijgeeft, maar wie heeft bepaald dat hij iedere anderhalf jaar met een nieuw boek moet komen? Welke rol speelt zijn uitgeverij hierbij?
  • Ik hecht waarde aan een gecontroleerde en glasheldere schrijfstijl. Als webschrijver ben ik gewend om korte zinnen te schrijven. ‘Bericht vanuit het innerlijk’ is kort noch helder: sommige zinnen slingeren zich bijna een halve pagina voort. Een zwakte.

Erg positief ben ik dus niet over ‘Bericht van uit het innerlijk’. Aan de laatste zinnen van mijn recensie heb ik lang gepuzzeld. Hoe zorg je er tegelijker voor dat je het boek niet volledig neersabelt door kritiek? Maar hoe voorkom je dat je recensie leest als een aanbeveling? De lezer mag beoordelen hoe geslaagd het compromis is: zie de recensie ‘Geografie van een jongensleven‘.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Making of, Recensies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s