Online verdienmodellen: waar is de sense of urgency?

Show me the money! Het congres van de Dutch Media Professionals is begonnen. Voor dagvoorzitter Michiel Bicker Caarten was het meteen stevig aanpoten: na een uitgebreid interview met Erik Huggers van de BBC over de nieuwe online initiatieven van deze omroep kwamen er drie tweetallen aan het woord over de vraag waarvoor consumenten (niet meer) betalen: Jan Dijkgraaf (HP/De Tijd) en Jessica Wit (NRC), Vincent Verweij (Makayama) en Huub van de Pol (Luisterrijk) en tot slot Alexandra Jankovich (Spark & Co).

show me the money logoDe keuze voor de drie tweetallen was niet erg voor de hand liggend; iedere andere mix was mogelijk geweest. Dat kwam voornamelijk door de aanwezigheid van NRC Handelsblad en NRC Next. Grappig om te zien dat zo’n titel – die iedereen immers kent – gaat dienen als referentiepunt. ‘Wat zou je NRC adviseren’ was een veelgehoorde kreet. Verder bleek de dagvoorzitter nogal onder de indruk van GeenStijl. Niet ten onrechte wat mij betreft.

Pot met geld online

Wie stak er boven het maaiveld uit in deze discussies? Dat was niet Jessica Wit. Zij stelde vast dat de vraag of de ‘pot geld online’ bestaat, niet meer relevant is. Wel: hoe media deze gaan vinden. Gewoon beginnen, moet het adagium zijn. Uitgeverijen moeten zich transformeren tot marktgerichte partijen. Een opvallend geluid uit een bastion als NRC Handelsblad, dat helaas geen boter bij de vis geeft: voorbeelden van succesvolle toepassingen bleven steken bij de weblog van NRC Next, die vorige week een – overschatte – Dutch Bloggie won.

Het stoma van Jan Dijkgraaf

Jan Dijkgraaf had minder moeite met knuppels in het hoenderhok. Hoewel hij ervan overtuigd is dat de ‘gratisering’ een vooruitgang is, had hij het beste argument voor het naast elkaar blijven bestaan van print en online: een stoma is ook efficiënter dan toiletbezoek, maar toch blijven we naar de wc gaan. Dijkgraaf erkende dat er voor HP/De Tijd in de huidige vorm weinig toekomst is, maar is volgens eigen zeggen zo druk bezig met overleven dat er van innovatieve verdienmodellen geen sprake is. Op korte termijn moet 90 procent van de redacteuren veranderen – of opzouten.

Omgekeerde wereld

Paul Molenaar legde de vinger op de zere plek door te concluderen dat nieuwe spelers op de markt niet werken aan het afweren van Google, en evenmin geld vragen voor online content. Dat is een veelzeggende conclusie: de vraag naar betaalde content komt niet uit de markt, maar uit de organisatie van de media. Commercieel gesproken de omgekeerde wereld.

Jankovich: niet meer treuzelen

Alexandra Jankovich vatte volgens mij de urgentie van de situatie in medialand het beste samen met een gepassioneerd betoog waarin ze stelde dat media niet meer kieskeurig kunnen zijn bij het kiezen van verdienmodellen voor online content. Discussies over verdienmodellen zijn goed, maar het gaat uiteindelijk om de bottom line. Abonnementen: doen! Adverteerders: binnen houden! En waarom werken uitgevers niet meer met het business-to-business doorverkopen van content via zoveel mogelijk platforms? Door creatieve content te scheiden van commody content en het eerste met zoveel mogelijk partners te delen, creëer je massa die je aan adverteerders kunt aanbieden. Daarmee is The Guardian al een tijdje bezig, maar daarover later meer.

3 reacties

Opgeslagen onder Blog, Congres, Online publishing

3 Reacties op “Online verdienmodellen: waar is de sense of urgency?

  1. Pingback: ‘Show Me The Money’: de perfecte balans tussen content, netwerken, sfeer en tijd « LUIT Consultancy

  2. Pingback: Mediapark Jaarcongres: omroeppolitiek en tabletstrategie | Publishr

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s